Μια Νύχτα του Μαΐου

Δεν ξέρω τι συμβαίνει τον τελευταίο καιρό με τους γάτους. Όλο με πλησιάζουν και χώνουν τη μουσούδα τους κάτω από την ουρά μου. Είναι πολύ ενοχλητικό, αλλά δε φαίνεται να το καταλαβαίνουν. Κάποιοι έρχονται έξω από την κουφάλα της ελιάς και κάνουν σαν λύκοι στο σεληνόφως. Η γιαγιά με συμβουλεύει επαναλαμβάνοντας να μην τους δίνω σημασία και κάποιες φορές βγαίνει έξω προσπαθώντας να τους διώξει. Δεν καταλαβαίνω τι θέλουν από εμένα, αλλά κυρίως δε με νοιάζει. Αν έχω κάτι που θέλουν, μόνο με τη συναίνεσή μου θα το πάρουν. Ένα τέτοιο βράδυ, στα μέσα του Μάη και έχοντας κουραστεί από τις γκρίνιες και τα κλάματά τους, αποφάσισα να ανέβω στον ιερό βράχο και να ρομαντζάρω με τον εαυτό μου.

Περπάτησα ανάμεσα στις κολώνες, χαιρέτησα τα πέτρινα κορίτσια. Γαλήνια και έχοντας βρει την ησυχία μου, που εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πόσο μου είχε λείψει ξάπλωσα και χάζευα το σούρουπο. Όμως η ησυχία δεν κράτησε πολύ. Θέλοντας και μη έγινα μάρτυρας ενός συμβάντος. Ένα τεράστιο άυλο παπούτσι εμφανίστηκε στον αττικό ουρανό. Είχαν φτάσει ως τα αυτιά μου φήμες, αλλά πίστευα ότι πήγαιναν αποκλειστικά στον Υμηττό. Το είχε αναφέρει ένα ευυπόληπτο άτομο. Άρχοντας του τόπου, αλλά άλλο να το ακούς και άλλο να το βλέπεις. Ανήσυχη έτρεξα και κρύφτηκα πίσω από μια πέτρινη κοπέλα. Δε θα ήθελα να με πάρουν είδηση, εκείνες είναι στιβαρές, ίσως να μπορούσαν να με προστατεύσουν, αν οι επισκέπτες είχαν κακόβουλες διαθέσεις. Αυτό άλλωστε δεν κάνουν αιώνες, κρατάνε όλο το βάρος ενός πολιτισμού, αρχαίου. Ενός πολιτισμού που κομμάτι κομμάτι χαρίζεται. Ποιος τον χαρίζει, σε ποιον και με ποια ανταλλάγματα αυτά δε θα τα μάθουμε, αλλά αρκετοί τα υποψιάζονται. Ενός πολιτισμού που ξενιτεύτηκε και νέοι Παρθενώνες δεν πρόκειται να χτιστούν ξανά, παρά μόνο να πουληθούν και να εξαγοραστούν.

Το παπούτσι στριφογύριζε, προφανώς έψαχνε να βρει το κατάλληλο μέρος να προσγειωθεί, ώσπου έσβησε και αλλάζοντας μορφή έγινε ένα τρίγωνο. Τι θαύματα ήταν αυτά ούτε μπορούσα να καταλάβω, μα κυρίως δε μου άρεσαν. Αισθητικά πάντως μείωναν την ομορφιά του χώρου στον οποίο βρισκόμουν, ενώ ο βόμβος από μεταλλικά έντομα γινόταν όλο και πιο ενοχλητικός.

Ρίχνοντας μια ματιά στα πέτρινα μάτια μιας κόρης ένιωσα να παίρνω δύναμη. Με φόβο ψυχής και την καρδιά μου να χτυπάει σαν ταμπούρλο στο στήθος μου, αποφάσισα να πατάξω τη δειλία μου. Ένα από τα μεταλλικά έντομα έκανε την εμφάνισή του κι εγώ τρέχοντας και δίνοντας σάλτο το γκρέμισα. Αυτό χτυπιόταν στο έδαφος κι εγώ το χτύπαγα με το πόδι μου. Οι άνθρωποι είναι από μόνοι τους ενοχλητικοί, αν και κάποιοι από αυτούς είναι ευγενικοί, βάζουν νερό σε μπολάκια και μας δίνουν τροφή, αυτό μας έλειπε να φτάσει στη γη ένα νέο είδος πιο εξελιγμένο. Ας τους έδειχνα ότι δεν είμαστε και τόσο φιλικοί. Βάραγα με όλη μου τη μανία και στο τέλος κατάφερα να σκοτώσω το μικρό κατασκοπικό τέρας. Σήκωσα το κεφάλι μου και κοίταξα τον ουρανό. Ήταν όπως έπρεπε, χωρίς παπούτσια και περίεργα τρίγωνα. Κοίταξα και τα πέτρινα κορίτσια, στο φως της σελήνης φάνηκε να μειδιούν, σαν να ενέκριναν την πράξη μου. Ύστερα ήρεμη, επέστρεψα στη θέση μου και αποκοιμήθηκα, νιώθοντας ικανοποίηση με τον εαυτό μου.

Καληνύχτα Αθήνα, δεν έχουν πεθάνει ούτε ξενιτευτεί όλες οι κόρες και οι κούροι σου.

Ίσως ήρθε η στιγμή να προστατέψεις όσα κληρονόμησες, αλλά να ρίξεις και τα σχέδια για νέους Παρθενώνες.      

ΑΓΑΠΑ ΤΟΝ ΦΙΛΟ ΣΟΥ ΜΕ ΤΑ ΕΛΑΤΤΩΜΑΤΑ ΤΟΥ (Λίνκολν 2)

"Πεινάς γλυκούλα;" με ρώτησε η αφεντικίνα του Λίνκολν

"Χμ, όχι ιδιαίτερα, αλλά αν θέλετε να με τρατάρετε κάτι για το καλωσόρισμα, πρώτη φορά στο σπίτι σας… κι ανάλογα με τη λιχουδιά πάντα, δεν θα πω όχι".

"Ωχου, με τόση λογοδιάρροια πρέπει να υποφέρεις από την πείνα εσύ, πανέμορφο μαυρόγατο" δεν πρέπει να σκάμπαζε γρι από τη γατίσια γλώσσα.

"Δεν είπα αυτό, αλλά αν δεν μου αρέσει θα το δώσω να το φάει ο χοντρούλης από εδώ" νιαούρισα.

"Δεν είμαι χοντρούλης, απλά χυμώδης" γαύγισε αντιδρώντας ο Λίνκολν.

"Μην γαυγίζεις Λίνκολν, θα τρομάξεις τη φιλοξενούμενή σου"

"Χα, δε με τρόμαξε ποτέ κανένα κουτάβι" αντιτέθηκα νιαουρίζοντας.

"Δεν είμαι κουτάβι".

"Ναι, καλά".

"Τι ;"

"Δεν είσαι κουτάβι".

"Τι να σου φέρω να φας όμως, που δε θα σπεύσει να στο πάρει από το στόμα αυτό το φαγανό αγόρι;" Αναρωτήθηκε η γυναίκα, τρίβοντας τρυφερά τη χρυσαφί γούνα του Λίνκολν.

"Χυμώδη φίλε, εσένα εννοεί;"

"Συκοφαντίες".

Τελικά μου έφερε λίγο γάλα και για να είναι ασφαλές το γεύμα μου, πέρασε το λουρί πάλι στον Λίνκολν και τον κρατούσε μακριά όσο εγώ απολάμβανα το κέρασμα. Κι ο ανόητος, δεν κατάλαβε ότι του το πέρασε για να τον κρατήσει μακριά από το πιάτο μου και χάρηκε, περιμένοντας δεύτερη βόλτα.

"Τελείωνε!" μου γαύγισε "ήρθε η ώρα να παίξουμε".

"Τι κουτάβι!" απάντησα φέρνοντας μια βόλτα τα μάτια μου μέσα στις κόχες τους. Μόλις τελείωσα με το φαγητό, η αφεντικίνα αποφάσισε να λύσει το λουρί και να μπει μέσα να ασχοληθεί με τα ανθρώπινα, ενώ ο Λίνκολν πλησίασε και μύρισε το πιάτο μου, μόνο που δεν υπήρχε ίχνος γάλα. Δε φάνηκε πάντως να απογοητεύεται, το μυαλό του το είχε στο παιχνίδι.

"Θες να τρέξουμε;" γαύγισε ευχαριστημένος με την πρόταση του ο Λίνκολν.

"Γιατί σε βγάλανε Λίνκολν;" τον ρώτησα εγώ που είχα μεγάλη όρεξη για κουβέντα μα καμία για τρέξιμο.

"Μα γιατί είναι το όνομά μου. Εσένα πώς σε λένε;"

"Έλι με λένε εμένα, όμως εσύ ξέρεις ποιος ήταν ο Λίνκολν;"

"Πώς δεν ξέρω, τι ανόητη που είσαι, εγώ είμαι φυσικά!"

Για σκύλος και μάλιστα σπιτίσιος, η μόρφωση που είχε ήταν απαράδεκτη.

"Τι θα κάνουμε, θα τρέξουμε;" γαύγισε ανυπόμονα.

"Σκέφτομαι να κάνουμε κάτι καλύτερο".

"Πες, πες, πες" τρία κοφτά γαυγίσματα με έκαναν να τραβηχτώ.

"Ακροβατικά!"

"Δηλαδή;"

"Εσύ θα τρέχεις κι εγώ θα ισορροπώ στη ράχη σου". Ήταν σωματώδης κι εγώ αρκετά μικρόσωμη, ώστε να μπορώ να αράξω όσο εκείνος έτρεχε, αφού αυτό ήθελε. Μια συμφωνία επικερδής και για τους δυο μας. "Τι λες;" τον ρώτησα.

"Και πώς θα σε βλέπω;"

"Δε χρειάζεται να με βλέπεις, σημασία έχει να νιώθεις ότι είμαι κοντά σου. Θα κάτσεις να ανέβω στην πλάτη σου ή να γυρίσω σπίτι μου;"

"Έχεις κι εσύ σπίτι;" με ρώτησε

"Δε θα έχω, τι με πέρασες, άστεγη;"

"Εντάξει" γαύγισε και κάθισε ώστε να ανέβω στην πλάτη του.

"Μην αρχίσεις και καλπάζεις, δεν είσαι άλογο. Θα πηγαίνεις αρχικά περπατώντας κι έπειτα με ελαφρύ τροχάδην, έχουμε τον ίδιο σκοπό.

"Δηλαδή;"

"Να μείνω όσο το δυνατόν περισσότερο στην πλάτη σου. Δεν είσαι ταύρος σε ροντέο να θες να με πετάξεις από πάνω σου. Είσαι ένα ευγενικό και εκλεπτυσμένο ζωντανό".

"Καλά" γαύγισε και άρχισε να περπατάει. Εγώ καμαρωτή καθόμουν στην πλάτη του και απολάμβανα τη βόλτα μου στον όμορφο κήπο. Μπορεί να είχα ολόκληρη την Αθήνα δική μου, αλλά κι ο Λίνκολν είχε ένα κομμάτι παραδείσου να απολαμβάνει. Ώσπου πρόσεξα ότι στην μπαλκονόπορτα η αφεντικίνα του μας κοίταζε, ενώ κρατούσε ένα επίπεδο πράγμα στα χέρια της.

"Τι είναι αυτό;" νιαούρισα στον Λίνκολν. Γύρισε και κοίταξε προς την τζαμένια πόρτα. "Έχω δει κι άλλους να κρατάνε παρόμοια και να τα κοιτάζουν σαν υπνωτισμένοι".

"Ο καλύτερός της φίλος είναι αυτό'' γαύγισε με απαξίωση ο Λίνκολν. "Του μιλάει συχνά, κάποιες φορές βέβαια το μαλώνει κι αυτό μου δίνει μια κάποια ικανοποίηση. Και κάποιες φορές με τραβάει κι εμένα, αποτυπώνει ό,τι κάνω. Μεταξύ μας πιστεύω ότι είναι κατάσκοπος!"

"Κατάσκοπος;" νιαούρισα απορημένη.

"Α ναι, έχω δει να αντιγράφει τα κόλπα μου ένα μικρό σκυλί που υπάρχει εκεί μέσα".

"Χωράει εκεί ένα μικρό σκυλί;" ρώτησα μπερδεμένη.

"Μια χαψιά το κάνεις, μικρότερο κι από ποντίκι. Αντιγράφει τα κόλπα μου και τα μεταφέρει σε τρίτους για να τα αντιγράφουν κι αυτοί με τη σειρά τους. Δεν τον συμπαθώ καθόλου. Όταν ασχολείται μαζί του, δεν μου δίνει καμία απολύτως σημασία" γαύγισε ενοχλημένος.

"Ώστε έτσι! Νομίζω όμως ότι ήρθε η ώρα να ξεκουραστούμε".

"Δεν κουράστηκα" .

"Κουράστηκα εγώ, ξέρεις τι δύσκολο που είναι να προσπαθείς να ισορροπήσεις πάνω σε μια ράχη αδέξια".

"Δεν είναι αδέξια η ράχη μου".

"Αγάπα τον φίλο σου με τα ελαττώματα του. Λοιπόν λέω να ρίξω έναν υπνάκο"

"Που;" αναρωτήθηκε γαυγίζοντας ο σκύλος.

"Σε αυτή τη χρυσή φλοκάτη" απάντησα, αρχίζοντας να ζυμώνω μαλακά την χρυσαφένια ράχη του.

"Ας είναι, θα κοιμηθώ κι εγώ" γαύγισε και μάζεψε τα πόδια του κάτω από την κοιλιά του. "Δεν σου φαίνεται, αλλά είσαι βαριά" μου επέστρεψε το σχόλιο για τα κιλά του, που είχα κάνει νωρίτερα.

"Είμαι βαρυκόκκαλη γι' αυτό!" νιαούρισα, ενώ χασμουριόμουν.

"Έτσι λένε όλες οι χοντρούλες".

"Ααα, δεν επιτρέπεται αυτή η λέξη, έχει λογοκριθεί. μέχρι κι από τραγούδι αντικαταστάθηκε" παρατήρησα νιαουρίζοντας, αλλά δεν πρόλαβα να ακούσω την απάντηση, αποκοιμήθηκα στη χρυσαφένια πλάτη του νέου πιο πιστού μου φίλου, του Λίνκολν.

Η ΓΙΑΓΙΑ ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΚΑΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ

"Γιαγιά, πως πήρες το όνομά σου;" θυμάμαι να τη ρωτάω, μικρό γατάκι ακόμα την ώρα που ανάσκελα τέντωνα τα πόδια μου στον αέρα να φτάσω την οροφή της κουφάλας. Την είδα να χαμογελάει.

"Είναι μεγάλη ιστορία" απάντησε.

Έμεινα για λίγο ακίνητη με τα πόδια στον αέρα, ύστερα γύρισα στο πλευρό, κι έπειτα στάθηκα πριν κάτσω στα πίσω πόδια.

"Ξέρεις ότι μου αρέσουν οι ιστορίες και οι μεγάλες ακόμα περισσότερο".

"Αχ Ελίτσα μου!" χαμογέλασε εκείνη. «Όπως γνωρίζεις είμαι γέννημα θρέμμα Αθηναία».

"Γιαγιά, εγώ τι γέννημα θρέμμα είμαι;" απόρησα μιας και πρώτη φορά άκουγα αυτή τη φράση.

"Εσύ Ελίτσα μου είσαι γέννημα σαλονιού, θρέμμα όμως αλωνιού"

"Εντάξει γιαγιά" συμφώνησα και την κοίταξα όλο προσμονή για να μου πει την ιστορία της. Το όνομα είναι μεγάλη ιστορία σε ακολουθεί όσο ζεις, αλλά και μετά όποιος σε νοσταλγεί και σε μνημονεύει με ένα όνομά θα χρειαστεί να το κάνει.

"Όταν γεννήθηκα λοιπόν δεν είχε βρεθεί κανείς να μου δώσει ένα όνομα, ούτε και στα αδέρφια μου. Έμενα μαζί τους και με τη μαμά μας. Μεγαλώνοντας λίγο, και αφού δε χρειαζόταν να είναι η μαμά μας συνέχεια πάνω από το κεφάλι μας να μας προσέχει, τα αδέρφια μου κι εγώ ξεκινήσαμε τα παιχνίδια και τις βόλτες στην περιοχή. Όπως και σε εσένα μας άρεσε να ανεβαίνουμε στον ιερό βράχο, να νιώθουν οι γατίσιες πατούσες μας το χώμα, μετά έριξαν το τσιμέντο".

"Μα ποιος έριξε τσιμέντο γιαγιά;"

"Κάποιος ανόητος Έλι μου που δε σέβεται τίποτα, που βρισκόμουν όμως πριν με διακόψεις;"

"Στον ιερό βράχο" της θύμισα.

"Εκτός όμως από την Ακρόπολη μας άρεσε να παίζουμε πολύ και στο ωδείο. Μικρά όπως ήμασταν δεν ξέραμε ότι στο ωδείο δίνονταν παραστάσεις και συναυλίες, το αντιλαμβανόμασταν απλά σαν έναν τεράστιο χώρο που προσφερόταν για γατοκυνηγητό και γατοκρυφτό. Ήταν ένα καλοκαιρινό βραδάκι και είπαμε να πάμε να παίξουμε στην αυλή μας, όπως συνηθίζαμε να λέμε το ωδείο. Ξεκινήσαμε όλα μας τρέχοντας με σκοπό να φτάσουμε πρώτα, για να είμαστε ο νικητής. Κάπως έτσι βρέθηκα πρώτη στη σκηνή, όταν άναψε ένα φως και εγώ πάγωσα, ύστερα κοίταξα γύρω μου και είδα ότι η αυλή μας ήταν γεμάτοι με ανθρώπους που κάθονταν στα μαρμάρινα πεζούλια. Ένα παιδάκι με έδειξε και είπε "Ωχ ένα γατάκι!". Δεν μπορώ να μην παραδεχτώ ότι ξαφνιάστηκα από τον τόσο κόσμο, όμως πριν προλάβω να αντιδράσω γέμισε και η σκηνή από ανθρώπους και εγώ παγιδεύτηκα σε αυτή. Ζαλισμένη και ανήσυχη πήγαινα αριστερά δεξιά, με φόβο μη με πατήσουν, πολλοί ήταν εκείνοι που με έσπρωξαν στο πλάι με το πόδι τους. Έτσι, θέλοντας και μη βρέθηκα να παίρνω μέρος στο έργο, και μπορώ να παραδεχτώ ότι ίσως είχα κλέψει την παράσταση, αν και κυρίως αυτό που προσπαθούσα να κάνω ήταν να αποφεύγω τα ανθρώπινα πόδια. Τη στιγμή που κοιτάζοντας πίσω μου πήγα να κάνω την αλησμόνητη είσοδο, εμφανίστηκε μια κοπέλα που τη συνόδευε ένας άντρας κι εγώ βρέθηκα στα πόδια της. Χωρίς να διστάσει έσκυψε και με πήρε στα χέρια της, την ώρα που απαντούσε σε έναν εξαγριωμένο άντρα. Θυμάμαι ακόμα ορισμένα από τα λόγια της:

̇και μήτε πίστευα τόση δύναμη πώς να 'χουν τα δικά σου κηρύγματα, ώστ' ενώ είσαι θνητός να μπορείς των θεών τους νόμους τους άγραφτους κι ασάλευτους να βιάζεις∙ γιατί όχι σήμερα και χθες, μα αιώνια ζουν αυτοί, και κανείς δεν το γνωρίζει από πότε φανήκανε∙

(…)

Όμως ο Άδης ίσους για όλους ποθεί τους νόμους που έχει.

(…)

Εγώ δεν είμαι για να μοιράζομαι έχθρες, αλλ' αγάπη.[1]

Είχαν οργή τα λεγόμενά της και τα μάτια της πέταγαν φλόγες, όμως την ίδια ώρα Ελίτσα μου το χάδι της ήταν τρυφερό και καθησυχαστικό, ενώ κάθε που με κοίταζε, το βλέμμα της γλύκαινε. Παρέμεινα όσο το δυνατόν πιο ήσυχη, γυρίζοντας το κεφάλι μου μια στο κορίτσι που με κρατούσε και μια στον άντρα που τη μάλωνε, μάλιστα κάποια στιγμή τόλμησα και του νιαούρισα εκνευρισμένη, πράγμα που έκανε τους καθήμενους να γελάσουν, όμως εκείνη έτριψε το πρόσωπό της στη γούνα μου και σώπασα. Άλλωστε ήθελα να καταλάβω γιατί την κατηγορούσαν;

"Μα γιατί την κατηγορούσαν;" ρώτησα και τα μάτια μου έμειναν ορθάνοιχτα από προσμονή.

"Είναι μεγάλη ιστορία".

"Πάλι τα ίδια θα λέμε γιαγιά; Μ' αρέσουν... "

"...οι μεγάλες ιστορίες, το ξέρω. Όταν ο πατέρας της ο Οιδίποδας έχασε το φως του..."

"Πώς το έχασε;"

"Αυτό Ελίτσα μου δεν είναι απλώς μεγάλη ιστορία, είναι άλλη ιστορία. Όταν λοιπόν ο Οιδίποδας παραιτήθηκε από τον θρόνο του, οι φυσικοί διάδοχοί του ήταν οι δυο γιοι του, ο Ετεοκλής και ο Πολυνείκης. Τα δύο αδέλφια συμφώνησαν να κυβερνούν το βασίλειο της Θήβας εναλλάξ τον ένα χρόνο ο ένας, τον επόμενο ο άλλος. Μόνο που ο Ετεοκλής λήγοντας ο πρώτος χρόνος βασιλείας του, αρνήθηκε να παραδώσει τον θρόνο στον αδερφό του για τον επόμενο. Αποτέλεσμα ο Πολυνείκης προσβεβλημένος να φύγει από την πατρίδα του και να κηρύξει πόλεμο στον αδελφό του και κατ' επέκταση στη Θήβα. Τα δυο αδέλφια θα αλληλοσκοτωθούν και ο θείος τους θα ανέβει στον θρόνο μετά τον θάνατό τους, αυτός θα διατάξει να μείνει ο Πολυνείκης άθαφτος ως εχθρός της Θήβας. Αυτό Ελί μου να ξέρεις είναι μεγάλη προσβολή και ύβρης για τον νεκρό. Από τις μεγαλύτερες. Ο Πολυνείκης δεν μπορεί πλέον να υπερασπιστεί τον εαυτό του. Όμως θα το κάνει για εκείνον η αδελφή του η Αντιγόνη, θα υπερασπιστεί και θα παρακούσει τη διαταγή του νέου βασιλιά και θα έρθει σε σύγκρουση με την εξουσία.

Να θυμάσαι γατούλα μου, οι νεκροί δεν μπορούν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους, αλλά συχνά υπάρχουν άνθρωποι που τους αγάπησαν, φέρνουν την αλήθεια στο φως και έπειτα θα ακολουθήσουν κι άλλοι που βλέπουν την αδικία και αντιδρούν, και τότε γίνονται ποτάμια και πνίγουν την αδικία".

[1] Μετάφραση Ι. Γρυπάρη (Αντιγόνη Σοφοκλή)

Κάποιοι πάνε Διακοπές

Το ευέλικτο αιλουροειδές κορμί μου πέρασε ανάμεσα από μια συστάδα θάμνων που χρησίμευε ως ένας φυσικός φράχτης, ο οποίος χώριζε τον κήπο του Λίνκολν από τον δρόμο. Ο φίλος μου στεκόταν κοντά στην πόρτα, και γαύγιζε σε όποιον τύχαινε να περνάει απ' έξω. Πήγα στην αυλή αποφασίζοντας να του επιτρέψω να συνεχίσει το χόμπι του κι άρχισα να πλένομαι. Είχα αρχίσει να πεινάω, αλλά στάθηκα τυχερή αφού με πρόσεξε από τη τζαμαρία η αφεντικίνα του και βγήκε να με κεράσει κρύο γάλα. Αφού της έγλειψα το χέρι, απόλαυσα το ρόφημα στο μπολ, ήταν ό,τι έπρεπε με τη ζέστη που είχε. Όταν ο Λίνκολν άκουσε την πόρτα να ανοίγει πίσω του, γύρισε και κοίταξε, αφήνοντας στην ησυχία τους σκύλους και διαβάτες, πλησίασε το μπαλκόνι.

«Καιρό έχεις να φανείς!» σχολίασε.

«Είχα δουλειές.»

«Δηλαδή;»

«Τη μέρα κοιμόμουν, και το απόγευμα έβγαινα βόλτες και για φαγητό. Α, και ένα απόγευμα πήγα σινεμά». Μου είχε εξηγήσει η γιαγιά μου όταν της είπα την ιστορία του Flow και της εξέφρασα την επιθυμία μου να πάω ξανά εκεί και να συναντήσω τον μαύρο γάτο, ότι όσες φορές και να πήγαινα δε θα κατάφερνα να τον συναντήσω και να πιάσω μαζί του κουβέντα.

«Σινεμά! Δεν έχω πάει ποτέ σινεμά» γρύλισε εκείνος λυπημένος. «Πώς είναι;»

«Είναι μια μεγάλη οθόνη που εκεί μέσα υπάρχουν ιστορίες».

«Μεγάλη οθόνη που εκεί μέσα υπάρχουν ιστορίες!» επανέλαβε ο Λίνκολν. «Κάτι μου θυμίζει αυτό. Νομίζω ότι έχω μια ιδέα. Δεν ξέρω βέβαια σε πόσο μεγάλη οθόνη αναφέρεσαι. Τέλος πάντων» με διέκοψε πριν προλάβω να του απαντήσω. «Χάρηκα που ήρθες, πριν φύγω».

«Πού θα πας;»

«Θα πάμε διακοπές».

«Τι είναι οι διακοπές;» ρώτησα αδιάφορη, ξεκινώντας να γλείφω το μπούτι μου.

«Διακοπές είναι όταν διακόπτεις τη ρουτίνα σου, συνήθως περιλαμβάνει και ταξίδι».

«Και ποια είναι η δική σου ρουτίνα;» τον ρώτησα.

«Να γαυγίζω σε όποιον πλησιάζει τον κήπο μας».

«Θα σταματήσεις να γαυγίζεις δηλαδή;»

«Όχι βέβαια, αλλά δε θα γαυγίζω στον κήπο μας, αλλά σε άλλη πόλη. Θα μπούμε στο αυτοκίνητο και θα πάμε στα Γιάννενα».

«Είναι τα Γιάννενα πιο ωραία από την Αθήνα;» ρώτησα δύσπιστα.

«Είναι... διαφορετικά, αρχικά είναι πιο δροσερά, έχει λίμνη...»

«Με ψάρια;»

«Δεν είμαι βέβαιος, αλλά πιθανόν να έχει και ψάρια. Έχει ένα κάστρο. Έχει πάρκα».

«Δε με νοιάζουν τα κάστρα και τα πάρκα, τέτοια έχουμε κι εδώ. Μίλησε μου για τη λίμνη».

«Εντάξει, η λίμνη έχει νερό».

«Πες μου κάτι που δεν ξέρω».

«Και βαρκούλες που σε πηγαίνουν στο νησάκι του Αλή Πασά».

«Ποιος είναι αυτός;»

«Δεν ξέρω, δεν τον έχω δει, κάθε φορά που πάμε αυτός δεν είναι εκεί. Φαντάζομαι θα είναι κάποιος μαύρος μεγαλοπρεπής σκύλος. Λες να του αρέσουν τα παιχνίδια;»

«Αν είναι σκύλος σίγουρα».

«Μακάρι να τον συναντήσω να παίξουμε».

«Το πιο πιθανό αν τον συναντήσεις να ξεκινήσεις να του γαυγίζεις και να μπλέξετε σε σκυλοκαυγά».

«Μα όχι, αυτός θα είναι διαφορετικός από τους υπόλοιπους σκύλους».

«Ναι, δεν έχει σημασία. Οπότε;»

«Οπότε;»

«Πρέπει να αποχαιρετιστούμε;»

«Ναι, αλλά μη στενοχωριέσαι, θα επιστρέψω στη ρουτίνα μου και θα συναντηθούμε ξανά».

«Ανήκω στη ρουτίνα σου;»

«Μα φυσικά!»

«Καλό μου ακούγεται. Καλό σου ταξίδι λοιπόν Λίνκολν και καλά παιχνίδια με τον Αλή Πασά, περιμένω να μου πεις τα πάντα όταν θα επιστρέψεις για το πώς πέρασες!»

«Εσύ τι θα κάνεις;»

«Θα ρωτήσω τη γιαγιά να μου πει αν έχει ακουστά τον Αλή Πασά, και φυσικά να μου διηγηθεί μια από τις μαυρογατοϊστορίες της».

«Θα μου την πεις όταν γυρίσω;»

«Μα φυσικά».  

ΣΤΟΛΙΣΜΕΝΗ ΑΘΗΝΑ

Όλος αυτός ο στολισμός της πόλης, με τα λαμπάκια να αναβοσβήνουν μέρα νύχτα, μου φέρνουν αναμνήσεις από τις πρώτες ημέρες της ζωής μου. Όταν ένα μοναδικό μαύρο γατάκι, ανάμεσα σε πέντε λευκά που βρίσκονταν μέσα σε μια βαμβακερή αγκαλιά, σαν μυγούλα μέσα στο αφράτο χιόνι, ρουφούσα γάλα και ζωή από το στήθος της μητέρας μου. Κι εκείνη ταλαιπωρημένη, αλλά τρυφερή άπλωνε τα πόδια της για να μας κρατήσει στην αγκαλιά της και να μας προστατέψει και τα έξι.

Τα αδέλφια μου κι εγώ γεννηθήκαμε το τελευταίο Σάββατο του Νοεμβρίου, θωρώ ότι σας το έχω αναφέρει ξανά. Το σπίτι που γεννηθήκαμε ήταν ζεστό και φιλόξενο, αν και για εμένα δε θα κράταγε αυτή η φιλοξενία για μεγάλο διάστημα. Σε μια άκρη του καθιστικού αναβόσβηναν φωτάκια, κι ένα ψηλό πράσινο δέντρο γεμάτο στολίδια διακοσμούσε τον χώρο. Με την όρασή μου θολή ακόμη προσπαθούσα να εστιάσω στα λευκά φωτάκια που αναβόσβηναν. Ενώ ένα ένα τα αδέλφια μου αποχωρίζονταν τη μητρική αγκαλιά, βρίσκοντας σπίτια να τα υιοθετήσουν, ενώ εγώ παρέμενα στη ζεστασιά της μητρικής γούνας. Εκείνη με τάιζε, με χάιδευε, με έγλειφε, με έπλενε, μου μάθαινε να στέκομαι στα πόδια μου.

Όταν κάποια στιγμή κι εντελώς απροειδοποίητα βρέθηκα στο δρόμο, αναζητώντας την και νιαουρίζοντας όλο παράπονο. Τελικά αντί για τη μαμά μου, ήρθε η γιαγιά Αντιγόνη, με υιοθέτησε και με μεγάλωσε. Τα φωτάκια και ο στολισμός ξυπνάνε μέσα μου ανάμεικτα συναισθήματα. Από τη μία η εγκατάλειψη από την άλλη η αγάπη, η θαλπωρή και μια γούνινη, γατίσια αγκαλιά. Από τη μία η ζέστη και η ασφάλεια και από την άλλη το κρύο και ένα αίσθημα που είσαι πολύ μικρός για να του δώσεις όνομα.

Για να καταφέρω να διώξω τις αναμνήσεις, τις γεμάτες αισθηματικό φορτίο αποφάσισα να επισκεφτώ τον Λίνκολν, είχα αρκετό καιρό να τον συναντήσω. Ως συνήθως τον βρήκα στη θέση του πίσω από τον φράχτη να γαυγίζει. Κούνησα το κεφάλι μου και πήγα στην βεράντα, με την ελπίδα να με δει η αφεντικίνα του. Είναι πολύ φιλόξενη, και να τη που βγαίνει από τη τζαμένια πόρτα του μπαλκονιού και μου φέρνει μια πιατέλα με γάλα, ελπίζω να το έχει ζεστάνει λίγο.

«Τι κάνεις μαυρούλα;» με ρωτάει.

«Έλι», τη διορθώνω νιαουρίζοντας, αν και αμφιβάλλω ότι με κατάλαβε. Τελικά το χλιαρό γάλα τράβηξε το ενδιαφέρον μου.

«Καιρό έχω να σε δω. Λίνκολν, για δες ποιος ήρθε να μας επισκεφτεί», φώναξε. Ο Λίνκολν στράφηκε και μας κοίταξε, αλλά πριν έρθει σε εμάς, μας γύρισε πάλι τη θέα του ποπού του και γαύγισε δυο τρεις φορές, πριν πλησιάσει . Η αφεντικίνα του, αφού μας χάιδεψε λίγο, επέστρεψε στο εσωτερικό του σπιτιού.

«Τι λες να παίξουμε;» με ρώτησε κι έτρεξε πίσω στο θάμνο, κουβαλώντας ένα χριστουγεννιάτικο στρογγυλό στολίδι.

«Τα παιχνίδια είναι για τα παιδιά».

«Κάνεις μεγάλο λάθος, τα παιχνίδια είναι για όλους», αδιαφορώντας ξάπλωσα και τον κοίταξα.

«Πφφ», απάντησε και παρατώντας το στολίδι ήρθε και κάθισε στο πλάι μου. «Τι θες να κάνουμε;» με ρώτησε.

«Ας κάτσουμε απλά να χαζέψουμε τους διαβάτες, φορτωμένους με τα ψώνια τους», απάντησα.

«Χωρίς να τους γαυγίζουμε;» με ρώτησε απογοητευμένος.

«Χρόνια πολλά Λίνκολν», του ευχήθηκα και με ένα σάλτο βρέθηκα στην πλάτη του και βολεύτηκα μέσα στη χρυσαφένια γούνα του, ζυμώνοντάς την.

«Χρόνια πολλά Έλι!»

«Χρόνια πολλά διαβάτες!» είπα και έκλεισα τα μάτια μου να απολαύσω τη στιγμή, μακάρια. 

ΟΜΟΡΦΟ ΧΑΟΣ   

Ο μαύρος θηλυκός ιαγουάρος ξαπλωμένος πάνω σε ένα κλαδί παραφυλάει το θήραμα του. Το άλσος ήταν αρκετά πυκνό, ο ήλιος σχεδόν δεν καταφέρνει να διαπεράσει τα καταπράσινα φύλλα, που έχουν πάνω τους τη δροσιά της νύχτας. Είναι εύκολο για τον θηλυκό ιαγουάρο να παραμείνει κρυμμένος λόγω του χαμηλού φωτός. Στο άλσος βρίσκουν πολλά πλάσματα άσυλο, που για τον ιαγουάρο αποτελούν την τροφή του. Το μάτι σου μπορεί να μην το πιάνει, φαίνεται μικρόσωμος, μα είναι σβέλτος, θαρραλέος, δυνατός και έξυπνος. Χαρίσματα που είναι παραπάνω από απαραίτητα αν θέλει κάποιος να επιβιώσει και να είναι κυρίαρχος.

Η αποψίλωση των δασών από τη μία και το δέρμα τους που αποτέλεσε για δεκαετίες ακριβό αγαθό για κάποιους παλαβούς και δίχως ίχνος σεβασμού, ήθελαν να το αποκτήσουν, είχαν μετατρέψει τους ιαγουάρους σε είδος προς εξαφάνιση. Όμως εκείνοι κατάφεραν να μετατρέψουν το παιχνίδι και πλέον οι ιαγουάροι ανήκουν στα κυρίαρχα είδη. Αφού έφαγαν όλους τους ενοχλητικούς ανθρώπους, αν και κανείς δεν περίμενε ότι θα ήταν τόσοι πολλοί ώστε να έχουν φαΐ για δεκαετίες, ανθρώπους που έσπερναν τα δεινά και τη φρίκη σε ολόκληρο τον πλανήτη, επέτρεψαν στους υπόλοιπους να ζήσουν. Μία ήταν η απαίτησή τους, λογική και σύνεση, μα αποφάσισαν να προσθέσουν και τον σεβασμό, ύστερα από απαίτηση ενός γέρου ιαγουάρου. Αν δε σέβεσαι δεν υπάρχει ελπίδα για τίποτα και για κανέναν, είχε αποφανθεί το σοφό αιλουροειδές.

Πολλοί από το είδος του είχαν βολευτεί στα αρχοντικά των ανθρώπων και περίμεναν να τους σερβιριστούν τα πάντα, όμως ο θηλυκός ιαγουάρος δεν ήθελε να γίνει μαλθακός, δεν του άρεσαν οι ευκολίες, δεν ήταν αυτό που τον πρόσταζε η φύση του. Έτσι κάθε μέρα έβγαινε για κυνήγι και προπόνηση. Τα μάτια του, το ένα βαθύ πράσινο, σαν τα φύλλα των δέντρων και το άλλο μπλε, σαν τα κύματα της θάλασσας, κλείδωσαν πάνω στο θήραμά του, οι μύες του κινήθηκαν κάτω από το δέρμα του. Ο θηλυκός όμορφος ιαγουάρος έδωσε σάλτο και βρέθηκε πάνω στον ποντικό.

Μια στιγμή... Ποντικό; Τρώνε ποντικό οι Ιαγουάροι; Για να χορτάσει ένα ζώο του μεγέθους του χρειάζεται σούβλα με ποντικούς. Ας πάμε πίσω λίγο το πλάνο. Μάλιστα, έτσι εξηγείται. Δεν είναι Ιαγουάρος, δηλαδή είναι κατά κάποιο τρόπο, γιατί το όνομα αυτής της μαύρης γάτας, είναι Ιαγουάρος. Ε ναι, σε αυτή την περίπτωση κάτι θα της κάνει ένας ποντικός.

Αφού τελείωσε με το γεύμα της αποφάσισε να βγει από το αλσύλλιο. Θα έκανε μια βόλτα στην παλιά πόλη, όσο οι άνθρωποι άρχισαν να απουσιάζουν και να λιγοστεύουν, τα τσιμέντα άρχισαν να φθείρονται και η φύση να παίρνει και πάλι το πάνω χέρι. Πλέον δεν υπήρχε κάποιος να την περιορίσει, αλλά ακόμη και οι επιζήσαντες, αποφάσισαν να ζήσουν σύμφωνα με τη φύση και να αφήσουν στην άκρη την απληστία. Δεκαετίες έπειτα είχαν προσαρμοστεί απόλυτα, γιατί όποιος δεν προσαρμόζεται, ξέρεται πολύ καλά τι του συμβαίνει. Μην τα ξαναλέμε τώρα.

Όπως η Ιαγουάρος και άλλες γάτες είχαν βγει τη βόλτα τους. Κάποιες έπαιζαν στις παιδικές χαρές, προσπαθώντας να ανέβουν ανάποδα, τρέχοντας στις τσουλήθρες και έπειτα αφήνονταν να γλιστρήσουν πάλι για να προσπαθήσουν δυο λεπτά αργότερα να κάνουν το ίδιο. Άλλες σκαρφάλωναν δέντρα, άλλες άραζαν πάνω σε κούνιες, παγκάκια, αλλά κι απλά στο χορτάρι. Μια παρέα πάνω σε ένα πεζούλι έπαιζε με βοτσαλάκια, σπρώχνοντάς τα να πέσουν από κάτω. Οι γάτες και η μανία τους με τη βαρύτητα, σκέφτηκε η Ιαγουάρος, καθώς τις προσπερνούσε. Από ένα στενό βγήκε ένα γάτος που ήταν λες και τον είχε δαγκώσει βρικόλακας. Ολόκληρο κομμάτι κρέας του έλειπε από τον λαιμό. Ακόμη και οι γάτες είναι πολεμοχαρείς. Δεν λείπουν οι γατοκαυγάδες. Όμως και πάλι, δεν προκαλούμε τα δεινά που έχει προκαλέσει η ανθρωπότητα. Δεν είμαστε όλο ράβε ξήλωνε. Από τη μία τέχνη από την άλλη πόλεμοι.

Κουρασμένη από τον περίπατο και τις σκέψεις της πήγε στο κοινόβιο που ζούσε. Παντού γάτες, άλλες έπαιζαν, άλλες άραζαν, άλλες απλά κοιμόνταν. Βρήκε μια ελεύθερη γωνιά και κάθισε. Τώρα οι γάτες και τα αιλουροειδή είναι κυρίαρχα, παλιά αρκούσε η αγάπη ενός ανθρώπου για να είσαι παντοκράτορας στο μικρό σου βασίλειο. Βέβαια δεν είχαν όλες οι γάτες την τύχη να βρουν έναν άνθρωπο, και επιπλέον όσες είχαν βρει τον άνθρωπό τους, εκείνος ήταν που τους όριζε τη ζωή. Τη διατροφή, το μέρος που θα μείνουν, τη στείρωση, τα εμβόλια και τις επισκέψεις στο γιατρό. Είχε βελτιώσει τη ζωή τους, αλλά όχι τη δική του. Τους είχε προσφέρει αγάπη και φροντίδα. Αλλά και πάλι όχι όλοι. Δεν ήταν όλοι οι άνθρωποι άξιοι για κυρίαρχοι. Και οι γάτες ήξεραν ποιοι ήταν αξιόλογοι και ποιοι όχι, μπορούσαν να καταλάβουν την καλοσύνη ακόμη κι αν κάποιος δεν ήταν γατόφιλος, όπως επίσης μπορούσαν να καταλάβουν μια πονηρή ύπαρξη ακόμη κι αν αγαπούσε τις γάτες.

Η Ιαγουάρος πρόσεξε μια λευκή ψιψίνα να δίνει σάλτο να ανέβει σε ένα παταράκι, στερεωμένο στον τοίχο, όμως αυτό είχε αρχίσει να ξεχαρβαλώνεται και έτσι έφυγε από τη θέση του. Με την επίδοξη ψιψίνα να κάνει σερφινγκ στον αέρα πριν σκάσει κάτω με παταγώδη θόρυβο, αλλού αυτή αλλού το ξύλο.

«Υπέροχα, αρχίσαμε!» μουρμούρισε η Ιαγουάρος, ενώ γύρω της οι υπόλοιπες γάτες άρχισαν να τρέχουν σαν τρελές, προς κάθε κατεύθυνση. Δυο συγκρούστηκαν πάνω στον πανικό μεταξύ τους και άρχισαν να μαλώνουν. Η Ιαγουάρος σηκώθηκε κουρασμένη και προσεχτικά πήρε τον δρόμο να βγει από το δωμάτιο. Ίσως να μην ήταν κακή ιδέα να βρει έναν δικό της άνθρωπο. Όπως και να είχαν τα πράγματα πάλι η ίδια θα ήταν η κυρίαρχος! Που είπαμε ότι τους είχαν εξορίσει να ζήσουν με ειρήνη και σοφία;        

Της Ελιάς η Κόρη 

(Σωτήρης)

Ποτέ δεν έδινα ιδιαίτερη σημασία στα ζώα. Δεν ήμουν από αυτούς που τα κανακεύουν, αλλά εδώ να ξεκαθαρίσω ότι δεν ήμουν κι από αυτούς που τα ενοχλούσαν. Είμαστε συγκάτοικοι στον ίδιο πλανήτη, δε θεωρώ ότι στη φύση έχει ένας άνθρωπος περισσότερα δικαιώματα από μια γάτα ή ένα περιστέρι, κι ας λερώνουν τα τελευταία όπου πετούν κι όπου σταθούν. Έπιανα εγώ το χώρο μου κι αυτά τον δικό τους.

Όμως όταν εργάζεσαι σε ταβέρνα, οι μυρωδιές από τα φαγητά προσελκύουν όχι μόνο πεινασμένους τουρίστες και διαβάτες, αλλά και πλήθος αδέσποτων. Όταν περισσεύει φαγητό από το γεύμα των πελατών αντί να καταλήξει στους κάδους, ελκύοντας έντομα και τρωκτικά, καλύτερα να ταϊστεί στις γάτες. Ακόμη κι εγώ που δε θα σκύψω να τις χαϊδέψω ή να τις κανακέψω, όπως κάνει η συνάδελφός μου, που αρχίζει και τους μιλάει σαν να απευθύνεται σε μωρά, θεωρώ προτιμότερο να γεμίσω τα στομάχια αυτών των πλασμάτων με τους μεζέδες από το να πεταχτούν.

Στο μαγαζί που σερβίρω μαζεύονται λογιών πελατών καθώς και λογιών γατιών. Παρδαλές, λευκές, γκρίζες, κόκκινες, τιγρέ. Μα οι περισσότερες είναι μαύρες. Δεν ξέρω γιατί τόσος πληθυσμός μαύρων είναι άστεγες. Δεν καταλαβαίνω ως προς τι η αλλεργία στο μαύρο χρώμα. Εμένα είναι το αγαπημένο μου. Μαύρα ρούχα, μαύρα σεντόνια, γκρίζα σκούρα παπλωματοθήκη, μαύρα τετράγωνα πιάτα κ.ο.κ.. Άραγε οι μαύρες γάτες πέφτουν θύματα ρατσισμού ή θύματα προλήψεων; Ή μήπως το δεύτερο είναι απλώς συγκαλυμμένος ρατσισμός;

Ένα βράδυ λοιπόν κι ενώ στο διάλειμμά μου απολάμβανα την ανθυγιεινή και συνάμα ανακουφιστική επίδραση του καπνού, πρόσεξα δυο μάτια να είναι κολλημένα επάνω μου. Το ένα μάτι ήταν πράσινο και το άλλο μπλε, ενώ το ύφος του πλάσματος που με παρακολουθούσε ήταν πολύ σοβαρό. Έμεινα κι εγώ να κοιτάζω εκείνα τα μάτια, μιας και το υπόλοιπο πλάσμα ήταν καλά καμουφλαρισμένο στο σκοτάδι, κι αναρωτιόμουν τι ακριβώς να σκεφτόταν βλέποντας έναν κρεμανταλά να καπνίζει μόνος του στα σκοτεινά. Ούτε που με πλησίασε εκείνη την πρώτη νύχτα, κι ας τη φίλεψα τον καλύτερο μεζέ, τον οποίο φυσικά και δεν άφησε να πάει χαμένος.

Το επόμενο βράδυ είχα ρεπό. Το μεθεπόμενο όμως ήμουν παρών στο πόστο μου, χαμογελαστός και πρόθυμος να σερβίρω τους εκλεκτούς πελάτες μας. Στο διάλειμμα για τσιγαράκι εκεί και η γάτα να με κοιτάζει. Άραγε να μπορούσε να διαβάσει τις σκέψεις μου. Κάθε βράδυ ήταν εκεί λες και με περίμενε να κάνουμε παρέα το τσιγάρο μου, και κάθε φορά ερχόταν ελάχιστα πιο κοντά, ίσα ένα γατίσιο βήμα. Κέρδιζα την εμπιστοσύνη της άραγε ή σκόπευε να με εξημερώσει; Περάσαμε έτσι πάνω από μια εβδομάδα για να με πλησιάσει αρκετά και πάλι δε χαϊδεύτηκε επάνω μου, απλά κάθισε μπροστά στα πόδια μου. Εκείνη τη στιγμή ήξερα ότι έπρεπε να κάνω την πρώτη κίνηση και κατάλαβα ότι ήταν ένα θηλυκό γατί, και μάλιστα φαμ φατάλ. «Πόσο γυναίκα πια», της είπα και κάθισα ανακούρκουδα με το τσιγάρο περασμένο στα χείλη και χαϊδεύοντας τη γούνα της και με τα δύο χέρια, κάποιος μου είχε μαρτυρήσει ότι πολύ τους αρέσει να τις χαϊδεύουν κάτω από το λαιμό. Την επόμενη ήρθε μόνη της και τρίφτηκε στο παντελόνι μου, επισφραγίζοντας έτσι τη φιλία μας.

Όταν οι συνάδελφοι ξεκίνησαν με τον καιρό να τη φωνάζουν Η φιλενάδα του Σωτήρη, κατέληξα ότι έπρεπε να της δώσω ένα όνομα, αν και μέχρι τότε ποτέ δε με είχε απασχολήσει να δίνω ονόματα σε ζώα. Η φιλενάδα του Σωτήρη ακουγόταν παράξενο, επιπλέον αφαιρούσε κάτι από την προσωπικότητά της. Γνώριζα ότι ήταν ανόητο να πασχίζω να δώσω ένα όνομα σε μια γάτα, και μάλιστα αδέσποτη. Οι γάτες δεν ακούν και κυρίως δεν υπακούν στα ονόματά τους. Αν και κάπου είχα διαβάσει ότι τα αναγνωρίζουν και ξέρουν πότε κάποιος μιλάει γι' αυτές, να καταλαβαίνουν άραγε και τι λέμε! Κι ενώ την κοίταζα δίνοντας της ονόματα που δεν της ταίριαζαν, προσπαθώντας να καταλήξω σε κάποιο, ήρθε η στιγμή που μου είπε μόνη της το όνομά της. Εντάξει δεν μου το είπε ακριβώς, μάλλον μου το υπέδειξε. Ήταν απόγευμα που πήγαινα στη δουλειά για την απογευματινή βάρδια, όταν περνώντας μπροστά από μια ελιά, πήδηξε μέσα από μια κουφάλα η γάτα μου, τρομάζοντάς με έτσι όπως πετάχτηκε σαν σαΐτα.

Και ιδού, είχα στα πόδια μου μια Ελίτσα.

Και σαν επιβεβαίωση η γαλανοπρασινομάτα με πλησίασε, και μου νιαούρισε, ενώ χαϊδεύτηκε στα πόδια μου. 

Η ΚΑΚΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΕΙΓΜΑ ΑΝΟΗΣΙΑΣ (ΙΙ) – Σωτήρης 

Έχετε δει κάποιες ταινίες, που κάποιος πέφτει θύμα μιας ομάδας νταήδων ή μπορεί και ενός, ώσπου εμφανίζεται ο ήρωας της ταινίας και τους αλλάζει τα φώτα στα κλωτσομπουνίδια. Ενώ εσείς φωνάζετε «Άρπα τες mother fucker» σκορπώντας πατατάκια και ποπ κορν στον αέρα βαρώντας γροθιές στο κενό, όλο ενθουσιασμό. Κάτι παρόμοιο μου συνέβη τις προάλλες. Επέστρεφα στο σπίτι από τη δουλειά, όταν άκουσα έναν περίεργο ήχο. Θύμιζε λίγο παράπονο, λίγο κλάψιμο, λίγο αποτυχημένο εκφοβισμό. Στάθηκα να αφουγκραστώ και να καταλάβω από που έρχεται ο ήχος, όταν είδα έναν άντρα της ηλικίας μου πάνω κάτω να έχει πιάσει μια γατούλα, και δε θα περιγράψω τι τράβαγε το ζωντανό στα χέρια του.

Χωρίς να με εμποδίσουν δεύτερες σκέψεις, πήγα και ακούμπησα βαρύ το χέρι μου στον ώμο του. Εκείνος στράφηκε απότομα προς το μέρος μου και διάβασα στο βλέμμα του το ξάφνιασμα. Η γατούλα αν και ταλαιπωρημένη, βρήκε την ευκαιρία να πηδήξει από τα χέρια του και να το βάλει στα πόδια.

«Τι συμβαίνει;» με ρώτησε. Προτίμησα να μην του απαντήσω, με τέτοιους τύπους συνήθως χάνεις τα λόγια σου. Ούτε υπήρχε λόγος να τον ρωτήσω φυσικά τι έκανε, είχα δει πολύ καλά. Παρέμεινα όμως να τον κοιτάζω στα μάτια, με το σοβαρό μου ύφος που πολλοί μου έχουν παραδεχτεί ότι τους ψαρώνω. Αυτός κατάλαβε ότι τα πράγματα για εκείνον δεν ήταν πολύ καλά και ότι ο τύπος απέναντί του δεν ξόδευε τα λόγια του σε νουθεσίες. Έτσι αποφάσισε να τινάξει το χέρι μου από τον ώμο του και να προσπαθήσει να φύγει μουρμουρίζοντας κάτι για θεοπάλαβους. Τον άφησα να φύγει, και εδώ ξεφουσκώνει ο τίτλος του ήρωα που λύνει τις ηθικές και ιδεολογικές διαφορές του με γροθιές. Αυτό όμως που δεν ήξερε ο τύπος ήταν ότι έχω πολύ καλή μνήμη και επίσης είμαι καλός στο σκίτσο. Επιστρέφοντας σπίτι λοιπόν, πήρα μολύβι και χαρτί και σκιτσάρισα το πρόσωπο του τύπου.

Αφού έφτιαξα το σκίτσο του αγγέλου του σκότους, αναρωτήθηκα τι θα έπρεπε να κάνω με αυτό. Το να το βγάλω φωτοτυπίες και να γεμίσω τις κολώνες της γειτονιάς δε μου φάνηκε και πολύ νόμιμο. Το να πάω στην αστυνομία να τον καταγγείλω, πέρα από τη μαρτυρία μου, που εύκολα θα μπορούσε να αμφισβητηθεί, δεν είχα απτές αποδείξεις. Άσε που αρκετός κόσμος δεν νοιάζεται για το συνάνθρωπό του, πόσο μάλλον για τα ζώα, και κυρίως τα αδέσποτα. Τι μου έμενε να κάνω, πέρα από το να περιμένω να ακούσω κάτι. Αλλά θα έφτανε η πληροφορία ως εμένα, και πόσα δόλια ζωντανά θα θυσιάζονταν στο βωμό της αναμονής; Ίσως αν πήγαινα στη φιλοζωική και τους ρωτούσα, ήλπιζα ότι θα είχα καλύτερη αντιμετώπιση με ανθρώπους που αγαπούν τα ζώα.

Περίμενα να φτάσει η μέρα του ρεπό μου και αφού βρήκα τη διεύθυνση της φιλοζωικής που υπήρχε κοντά στη δουλειά, δίπλωσα το σκίτσο, το έβαλα στην τσέπη και επισκέφτηκα την οργάνωση. Δεν ήμουν βέβαιος ότι ήταν η αρμόδια υπηρεσία, αλλά δεν μπορεί εκείνοι θα ήξεραν σε ποιον έπρεπε να απευθυνθούν για το ζήτημα.

Φτάνοντας στο κτήμα που φιλοξενούσε τα ζώα, άκουσα δυο εθελόντριες να συζητούν για ένα ζωάκι που είχε βρει ξαφνικά το θάνατο.

«Κάποια αρρώστια θα τα έχει προσβάλει. Είναι το δεύτερο σε είκοσι μέρες», σχολίασε η μία.

«Μα ήταν μια χαρά εχθές, παιχνιδιάρικο και χαρούμενο. Στοιχημάτιζα ότι θα ήταν το πρώτο που θα έβρισκε σπίτι. Έτσι χνουδωτό και χαριτωμένο που ήταν», παρά την απογοήτευσή της η νεαρή με πρόσεξε.

«Παρακαλώ!»

«Γεια σας», χαιρέτησα. Για λίγο έχασα το θάρρος μου με δεύτερες σκέψεις. Κι αν είχα κάνει λάθος και ο τύπος δεν βασάνιζε το γατάκι απλά το βρήκε τραυματισμένο και το φρόντιζε; Κατέληξα ότι θα έπρεπε να κρατήσω το σκίτσο για τον εαυτό μου κι απλά να τους ενημερώσω για το περιστατικό. Με αυτόν τον τρόπο δε θα ενοχοποιούσα κανέναν. Όσο με άκουγαν κουνούσαν το κεφάλι τους με σφιγμένα χείλη.

«Δυστυχώς έχουν φτάσει πολλά παρόμοια περιστατικά στα αυτιά μας. Υπάρχουν πολλοί άρρωστοι εκεί έξω και την πληρώνουν τα εύκολα θύματα. Κάποιος τάιζε γυαλί τα φτωχά αδέσποτα. Το έβαζε μέσα σε κρέας».

«Αυτό είναι αποτρόπαιο», μουρμούρισα και το μυαλό μου πήγε στην Ελίτσα. Αυτή η cat fatale μου είχε κλέψει την καρδιά.

«Φανταστείτε όμως, για να κάνουν τέτοια πράγματα σε πλάσματα που δεν τους έχουν ενοχλήσει, πώς μπορούν να φερθούν σε άνθρωπο!»

«Κάποιοι προτιμούν να φέρονται με κακία».

«Μα είναι σκέτη ανοησία», εξανέστη. «Μπορεί να μη συμπαθείς τα ζώα, μπορεί να μη συμπαθείς τους ανθρώπους. Δεν υπάρχει λόγος να ταλαιπωρείς πλάσματα που δε σε έχουν πειράξει, απλά και μόνο επειδή υπάρχουν ή επειδή μπορείς να το κάνεις. Δε χρειάζεται καν να είσαι καλός με τους άλλους, ας είσαι απλά αδιάφορος».

«Έχετε δίκιο, δεν είναι όλα για όλους. Μα τουλάχιστον προσπάθησε να μην κάνεις κακό, αν δεν μπορείς να είσαι καλός».

«Ο κύριος;» μας διέκοψε μια αντρική φωνή. Μόλις στράφηκα προς το μέρος του κεραυνοβολήθηκα από την αναγνώριση, μα το ίδιο συνέβη και σε εκείνον. Το πρόσωπο του άντρα που είχα αποτυπώσει σε ένα σκίτσο που βρισκόταν εκείνη τη στιγμή στην τσέπη μου, με κοίταζε με γουρλωμένα μάτια προσπαθώντας κάτι να ψελλίσει. Η στάση του μαρτυρούσε την ενοχή του.

«Τι κάνεις εδώ βρε κάθαρμα!» ρώτησα αφήνοντας τα κορίτσια άφωνα από την αντίδρασή μου στη θέα του τύπου.

«Εσείς τι κάνετε εδώ;» με ρώτησε προσπαθώντας να παραστήσει τον ψύχραιμο. Μάλλον σκόπευε να με βγάλει τρελό.

«Εγώ ήρθα να ενημερώσω για έναν τύπο που βασανίζει αδέσποτα».

«Δεν...»

«Ηρεμήστε παρακαλώ, τι πάθατε στα καλά καθούμενα;» με ρώτησε η μία κοπέλα.

«Αυτός ήταν ο τύπος που έπιασα προχθές το βράδυ να βασανίζει μια γάτα», είπα και έβγαλα από την τσέπη μου το διπλωμένο σκίτσο και τους το έδωσα.

«Κάνετε λάθος. Λέτε ψέματα».

«Κάνω λάθος ή λέω ψέματα;»

«Αποκλείεται!» σχολίασε η μια κοπέλα ενώ η άλλη κοίταζε τον συνάδελφό της, σαν να εκείνη τη στιγμή να έμπαιναν κάποια σκόρπια κομμάτια στη θέση τους στο παζλ της επίγνωσης.

«Τα γατάκια που πέθαναν...» μουρμούρισε, κοιτάζοντας το σκίτσο.

«Ώστε σκότωσες τα γατάκια μέσα στην ίδια τη φιλοζωική;» είπα και πήγα καταπάνω του.

«Όχι, όχι, εγώ βρήκα τη γατούλα και προσπαθούσα να τη βοηθήσω, αλλά ήρθες εσύ και... και... »

«Και είδα ακριβώς τι έκανες κάθαρμα. Δε θα μείνει έτσι αυτό, είσαι δημόσιος κίνδυνος. Θα σε καταγγείλω βρε τομάρι».

Όποια αμφιβολία κι αν είχα για το τι είχα δει το βράδυ εκείνο, σβήστηκε μόλις με πρόφτασε η κοπέλα από τη φιλοζωική. Μου αποκάλυψε ότι της είχε φανεί κάποιες φορές ύποπτη η στάση του συναδέλφου της, δεν ήταν πάντα αυτή που άρμοζε απέναντι στα απροστάτευτα ζωάκια που φιλοξενούσαν. Δεν ήταν όμως σίγουρη και δεν μπορούσε να τον κατηγορήσει χωρίς κάτι απτό. Αλλά οι δυο γατούλες που βρήκαν το θάνατο ξαφνικά ενίσχυσαν τις υποψίες της ότι υπήρχε κάποιος που έκανε κακό στα ζωάκια. Είχε μεριμνήσει να πάει το σώμα από το δεύτερο γατάκι σε κτηνίατρο, ώστε να του κάνουν νεκροψία. Κι αν τυχόν έβρισκαν ότι ήταν δολοφονία τότε την είχε άσχημα ο τύπος.

«Θα πάρει αυτό που του αξίζει», της είπα πριν φύγω θυμωμένος, μα και ικανοποιημένος που δεν προτίμησα να αδιαφορήσω. Αντιθέτως βοήθησα να απομακρυνθεί ένας επικίνδυνος τύπος από τα ζώα που τον εμπιστεύονταν και που πλέον θα φοβόταν να πειράξει κάποιο αδέσποτο, αφού θα ήταν πρώτος στους υπόπτους. Ας ξεσπούσε τα νεύρα του στα λούτρινα. 

Συμπτώματα

Από καιρό σε καιρό πάω κι αράζω στην αυλή με την τεράστια οθόνη. Πάντα με περιμένει ένα μπολάκι με δροσερό νερό και λιχουδιές. Οι θεατές κάθονται και παρακολουθούν τα τεκταινόμενα στην οθόνη κι εγώ τους παρατηρώ. Μερικοί περνώντας από δίπλα μου, επιχειρούν να με χαϊδέψουν, αλλά δεν έχω σκοπό να αφήσω όποιον τύχει να απλώσει τα κουλά του επάνω μου. Άλλωστε σαν γάτα του δρόμου έχω μάθει να είμαι επιφυλακτική, ειδικά μετά τα όσα πέρασε η γιαγιά Αντιγόνη κάποιο καιρό νωρίτερα.

Τις προάλλες και ενώ αναρωτιόμουν τι μαγνητίζει το βλέμμα τους στις οθόνες, ένα νιαουριτό μου τράβηξε την προσοχή, κοίταξα γύρω μου να δω τον παρείσακτο που εμφανίστηκε στην αυλή, αλλά πουθενά. Σήκωσα το κεφάλι μου και τότε είδα ότι ένας όμορφος χνουδωτός γάτος εμφανίστηκε στην οθόνη. Κι αυτή τη φορά δεν ήταν σαν τον Φλόου, ο οποίος ήταν ένας μαύρος γάτος, που έχω πολλούς λόγους να υποθέτω ότι είναι συγγενής μου... Αυτή τη φορά ήταν ένας αληθινός γάτος, κι αν και εξημερωμένος ήταν αρκετά άγριος.

Ξάπλωσα κι εγώ και αφοσιώθηκα στα της οθόνης. Οι άνθρωποι πήγαιναν έρχονταν, βιαιοπραγούσαν, τρέχανε σαν τρελοί, βασανίζονταν. Τίποτα από αυτά δε με ενδιέφερε, άλλωστε ο κόσμος των ανθρώπων είναι εξαιρετικά χαοτικός για να με απασχολεί να τον καταλάβω. Όμως όταν εμφανιζόταν στην οθόνη εκείνος, η καρδιά μου χτυπούσε σαν τρελή. Ο έρωτας έχει με βεβαιότητα τη μορφή του, γκριζοκόκκινος με πράσινα μάτια και φουντωτή ουρά. Πρέπει να νιαούρισα κάμποσες φορές, γιατί κάποιοι από το κοινό με κοίταξαν και γέλασαν. Αλλά ποιος νοιάζεται!

Τελειώνοντας η ταινία, κι ενώ οι άνθρωποι σηκώθηκαν από τις θέσεις τους, εγώ παρέμεινα καθηλωμένη στη θέση μου, αν και ζαλίστηκα κάπως από τα σκαμπανεβάσματα της οθόνης, αλλά επιβραβεύτηκα αφού ένα ακόμη πλάνο με τον γάτο σταρ του σινεμά, με φόντο το απέραντο γαλάζιο, εμφανίστηκε μπροστά μου, δίνοντάς μου μια ευκαιρία να του νιαουρίσω καληνύχτα, πριν σηκωθώ κι εγώ να πάω στον Σωτήρη.

Εκείνος με υποδέχτηκε με ένα χαμόγελο. Εγώ κάθισα στο πεζούλι και σκεφτόμουν τον γκριζοκόκκινο έρωτα. Αφού τελείωσε το τσιγάρο του με χάιδεψε κάτω από το λαιμό και μπήκε μέσα να μου φέρει μεζεδάκια από χοιρινό και κοτόπουλο. Έφαγα λίγο από το φαγητό μου, όμως ομολογώ ότι δεν είχα και πολύ όρεξη. Το στομάχι μου ήταν γεμάτο και αυτό από τη μορφή του.

«Δεν έφαγες πολύ σήμερα», σχολίασε.

«Που να στα λέω», νιαούρισα.

«Δεν πιστεύω να είσαι άρρωστη;»

«Άρρωστη! Αν ο έρωτας είναι αρρώστια τότε ναι, είμαι άρρωστη», παραδέχτηκα νιαουρίζοντας.

«Μήπως πρέπει να σε πάω στο γιατρό;»

«Αυτή η αρρώστια δεν παίρνει φάρμακα. Σωτήρη είμαι καρδιοπαθής».

«Μα τι σου συμβαίνει; Άλλες φορές έτρωγες και με το ζόρι νιαούριζες, απόψε συμβαίνει το αντίθετο. Μήπως πονάς πουθενά;» με ρώτησε με ανησυχία που με συγκίνησε.

«Με την αγαπητικιά σου μιλάς;» τον πείραξε η μελαχρινή που βγήκε από το μαγαζί.

«Δεν τρώει και όλο νιαουρίζει».

«Άνθρωποι, δεν σκαμπάζετε τίποτα», νιαούρισα.

«Συνήθως όταν οι γάτες δεν τρώνε δεν είναι καλά, από την άλλη οι γάτες δεν είναι λαίμαργες σαν τους σκύλους, μπορεί απλά να μην πεινάει. Όμως άσε τη γάτα τώρα και έλα μέσα γιατί σε ψάχνουν».

Ο Σωτήρης μου έριξε ένα βλέμμα όλο έγνοια πριν περάσει την πόρτα. Έμεινα για λίγο μόνη μου, έφαγα μια δυο μπουκιές και αποφάσισα να επιστρέψω στην Ελιά. Ένας καλός ύπνος ήταν ό,τι έπρεπε απόψε για εμένα. Και ήλπιζα τα όνειρά μου να γεμίσουν με την γκριζοκόκκινη μορφή με τα πράσινα μάτια και τη φουντωτή ουρά. Τι ωραία που θα ήταν να τρέχουμε στα σοκάκια της Αθήνας μαζί!   

Η αδελφή μου η Ελεωνόρα...

... είναι πανέμορφη γάτα και πολύ αριστοκρατική. Για τους ανθρώπους είναι αυτό που συζητούσαμε τις προάλλες με τη γιαγιά μου, γάτα ράτσας. Είναι χαριτωμένη και χαδιάρα, αφού έχει συνηθίσει στα ανθρώπινα χέρια και απολαμβάνει τα αγγίγματα. Από το σημείο που συναντηθήκαμε μέχρι την ταβέρνα μας πήρε τον τριπλάσιο χρόνο για να φτάσουμε από ότι παίρνει συνήθως όταν είμαι μόνη μου. Όποιος την έβλεπε ήθελε να απλώσει τα ξερά του στο βελούδινο και αστραφτερό τρίχωμά της. Κι εκείνη καθόταν και δεχόταν με κλειστά τα μάτια τα χάδια τους. Εγώ έμενα στην άκρη και περίμενα και για να μη βαριέμαι έκανα το μπάνιο μου. Δεν ήθελα να της χαλάσω την ευτυχία. Η Ελεωνόρα έχει συνηθίσει περισσότερο τη συναναστροφή με τους ανθρώπους παρά με τις γάτες, οπότε νιώθει γαλήνια με την προσοχή τους.

Όμως η Ελεωνόρα έχει ένα μειονέκτημα, δεν αντιλαμβάνεται τους κινδύνους του δρόμου. Παρά την άσχημη συμπεριφορά των ανθρώπων της, δεν μπορεί να ξεχωρίσει αν κάποιος θέλει το κακό της. Κάποιοι δεν ενδιαφέρονται για την ομορφιά ή την τρυφερότητα ενός αδέσποτου, κάποιοι γίνονται ακόμη πιο κακοί με ένα όμορφο γατί ή σκυλί. Θέλουν να το πονέσουν ή να στραπατσάρουν την όμορφη εμφάνιση του. Με πίκρα συνειδητοποίησα ότι η μέχρι πρότινος τυχερή αδελφή μου δε θα μπορούσε εύκολα να επιβιώσει στο δρόμο. Θα έπρεπε να της βρω σπίτι και σύντομα. Είχα ευθύνη για εκείνη, όχι ως μεγαλύτερη αδελφή, αλλά ως σοφότερη.

Όμως πως μπορούσα να βρω ένα σπίτι για την Ελεωνόρα και να είμαι βέβαιη ότι ήταν ασφαλής ή ότι αύριο μεθαύριο δε θα την πέταγαν πάλι στους πέντε δρόμους; Έπρεπε να συζητήσω με τη γιαγιά το θέμα αυτό αλλά δεν ήθελα να είναι παρούσα η Ελεωνόρα. Δεν ήθελα να την ανησυχήσω, αν και σίγουρα θα έπρεπε να της κάνω μια κουβέντα για να είναι πιο προσεκτική.

Φτάσαμε στην ταβέρνα όπου συναντήσαμε τον Σωτήρη με το τσιγάρο στα χείλη. Μόλις μας είδε δύο ανασήκωσε το φρύδι του.

«Έφερες και παρέα σήμερα Ελίτσα;»

«Είναι η αδερφή μου», του νιαούρισα.

«Μιαου; Τι σημαίνει αυτό;» με πείραξε.

«Τι δεν καταλαβαίνει; Είμαι η αδελφή της», του νιαούρισε πιο δυνατά η Ελεωονόρα λες και ήταν κουφός.

«Οι άνθρωποι δεν είναι έξυπνοι», της εξήγησα. «Εμείς καταλαβαίνουμε τι μας λένε, αλλά αυτοί όχι τι τους απαντάμε».

«Αυτός σου έδωσε το όνομα;»

«Όχι, το όνομα το πήρα από την ελιά που μένω με τη γιαγιά Αντιγόνη, αλλά αυτός παραδόξως το κατάλαβε. Ίσως να μην είναι τόσο ανόητος όσο οι άλλοι».

«Όταν λες ελιά;»

«Το δέντρο που μένουμε, έχει μια κουφάλα φιλόξενη».

«Σε δέντρο μένεις;» με ρώτησε απογοητευμένη «νόμιζα ότι είχες αναφέρει σπίτι».

«Για εμένα σπίτι είναι το δέντρο αυτό».

«Πω πω, σωστή γατοσυζήτηση», σχολίασε σταυρώνοντας τα χέρια του ο Σωτήρης παρακολουθώντας μας.

«Τι θα γίνει θα μας φέρεις να φάμε;» του νιαούρισε η Ελεωνόρα, απογοητευμένη με τη μη προοπτική στέγης. Από το μαγαζί βγήκε μια κοπέλα, μόλις είδε την αδελφή μου ενθουσιάστηκε.

«Τι ομορφιά είναι αυτή;» είπε και έσκυψε για να τη χαϊδέψει. Και όπως ήδη γνωρίζεται η Ελεωνόρα δε δίστασε στιγμή.

«Καλή είναι, αλλά η Ελίτσα είναι πιο όμορφη», είπε ο Σωτήρης και έσκυψε επιτέλους να μου δώσει δυο φιλικά χτυπηματάκια με το δάχτυλο στο κεφάλι. Α ο Σωτήρης είναι με βεβαιότητα έξυπνος, ξέρει πως να κάνει ένα θηλυκό να νιώθει σίγουρο για τον εαυτό του και να μη ζηλεύει.

«Πάω να δω αν έχει τίποτα περισσέψει για να τους δώσουμε να φάνε».

«Καιρός ήταν», σχολίασε η Ελεωνόρα.

«Από που ξεφύτρωσες εσύ;» συνέχισε τα χάδια το κορίτσι.

Το θέμα δεν είναι από που ξεφύτρωσε αλλά που θα καταλήξει, αναρωτήθηκα.

«Τέτοια ομορφιά τι κάνει στους δρόμους, και τόσο καθαρή γούνα. Εσύ δεν μπορεί πρέπει να το έσκασες από σπίτι».

«Με έδιωξαν», νιαούρισε περίλυπη η Ελεωνόρα. Αν το κορίτσι καταλάβαινε θα είχε δακρύσει από το λυγμό στη φωνή της αδελφής μου. Όμως εκείνη την ώρα βγήκε ο Σωτήρης με το φαγητό μας και η drama queen ξέχασε για λίγο το δράμα της, υπακούοντας στις βιολογικές της ανάγκες.